 |
The Marten
Blad: Blankow
Datum: 2006-06-13
Fragments of the last chapter of Blankow - of het verlangen naar Heimat (Blankow - or the Longing for Heimat)
There they sit, at the table in the cowshed, Walter and Eva Spienkos. My bookcase contains not only his old school books and a box of papers, but also the love letters that Eva wrote to him in 1957 but they don't know that yet.
Around fifteen years ago, Walter's mother lived here at Blankow. Are you hungry? Those were invariably her first words when Walter visited her. She always shared out food to everyone. Their flight from East Prussia had ensured that she retained her concern with food.
I put the box with papers on the table and pick up the enrolment form for the engineer's college in Meißen. It was primarily due to this form that the Spienkos family entered my life. They were the first residents of Blankow who acquired shape.
Walter glances at the form and says: Oh yes, that's the only thing I really regret: I innocently filled in that my father had a hundred acres of land but I should have filled in that he was a farm labourer. They could never have checked that in those days, Friedrichshof was far away in Poland. As the son of a gentleman-farmer I was perpetually disadvantaged, in education, jobs, everywhere, I often regretted it. My father may have once had a hundred acres but in Mecklenburg he was more of a colonist and only had fifteen. Too little to live on and too much to die. But the present didn't count, only the past. At the time, I still lived with the illusion that communists were honest.
Walter was admitted to Meißen in 1957, but to do so he had to abandon everything else. He raced back and forth on his motorbike, and even bribed a soldier from his military education with a bottle of schnapps. He says: You had two ways of achieving something in life: either you became a member of the Party or you became a specialist. I became a specialist in carbon-brush machines. And Eva narrates: When the neighbour heard that I was getting married, she said: What? Eva going to marry an Umsiedler, a newcomer who has nothing?
 1 2 3 4 5 6 7 8
|
|
|
|
parken |
|
Het geheime land van Joey van Kreel
Week in week uit werd er vergaderd, er werden maquettes gemaakt, de eerste fase was al uitgevoerd, en toen werd er een vat zoutzuur gevonden. ‘Een gifslang onder het gras.’ De bewoners vormden een ‘Gifkomitee’…
|
|
de Volkskrant |
|
|
|
multicultureel |
|
Het islamitische leven van imam Hamza Zeid Kailani
"De islam kent het begrip idjtihaad – dat betekent intellectuele inspanning -, die brengt beweging in het geloof. Andere imams vragen mij weleens: “Waar is je dzellaba?”, “waar is je baard, waar je tulband?” Dan zeg ik: “Waar is je kameel?”’
|
|
Uit&thuis |
|
|
|
Oost-Europa |
|
In het Balticum zegeviert het onland
Is het de avond, het late bleke licht dat alles ineens zo stil maakt? Het eenzame rammelen van de auto over de rechte steenslagwegen, de wolken stof die we achter ons opwerpen? Ja, en meer, het zijn de donkere dennenbossen…
|
|
de Volkskrant |
|
|
|
begraafplaatsen |
|
Het eerste graf
De graven zijn kleurrijk en gevarieerd: een teddybeer, een tulp, vier azen met als opschrift: ‘Buiten haar familie om was bridgen haar lust en haar leven’. Een bronzen Christus hangt aan het kruis onder een afdakje, tegen de voet staat een vakantiekiekje.
|
|
de Volkskrant |
|
|
|
vertalen |
|
Der Kummer von Waltraud Hüsmert
Vertaalster Waltraud Hüsmert won afgelopen januari de Else Ottenprijs 2008 voor haar Duitse hervertaling van Hugo Claus' magnum opus Het verdriet van België. Wederom gelauwerd, maar nog steeds schandelijk onderbetaald.
|
|
www.boekvertalers.nl |
|
|
|
|
|
Azië |
|
‘Wo ai zhong guo’
Reizen zonder plan, het alledaagse China zien en niet de parallelle wereld van de toeristische hoogtepunten. Het doet er niet toe waar je bent, het wemelt van de gewone plekken met gewone Chinezen. Al snel blijkt dat door China reizen heel eenvoudig is.
|
|
de Volkskrant |
|
|
|
beeldende kunst |
|
De beleidsmachine
Wat staat dáár nu weer? De Gelderse eenprocentsregeling voor infrastructuur bestaat 25 jaar. Het boek Kunstwerken & Kunstwerken zoomt in op artistieke en civieltechnische kunstwerken. Hieronder: 'De beleidsmachine'.
|
|
Kunstwerken & Kunstwerken |
|
|
|
dood |
|
Doodsberichten
Voor Doodsberichten werkte ik drie jaar als vrijwilliger in de terminale thuiszorg en tekende de gebeurtenissen op. Door elk van de vijf verhalen speelt de vraag: Hoe leven mensen in het aangezicht van de dood?
|
|
Doodsberichten / Berichten van een naderend einde |
|
|
|
landschap en openbare ruimte |
|
Doesburgse onderdoorgang
Nederland is ervan vergeven: duikers. Het zijn de ondergeschoven kinderen van onze infrastructuur. Kunstwerken & Kunstwerken zoomt erop in. Hieronder: een duiker met faunapassage in Doesburg.
|
|
Kunstwerken & Kunstwerken |
|
|
|
|
