|
|
 
|
 |
|
|
|
|
|
Rijpen en rotten
Blad: Vrij Nederland
Datum: 2010-04-24
‘Een mango, graag. Een die morgenochtend rijp is. Of nee, liever overmorgen.’ Met geconcentreerde blik, waarachter een lang groenteboerenleven schuilgaat, vlijde Wessels voorzichtig enkele mango’s in zijn hand. En ik wist dat ik overmorgen zou ontbijten met een mango die glansde van het sap, glibberig zacht maar nog net geen moes, vol van smaak en zonder draden. En als de buurvrouw wilde weten waarom mijn sla, witlof en spruiten zo naar vroeger smaakten, volstond een: ‘Wessels hè, geen AH.’ Want de bekendste grutter van Nederland zorgt voor de grootste gemene deler als het op smaak aankomt, en daarin past geen bittere lof of molsla met karakter. Ik zwoer bij Wessels.
Toen verruilde ik mijn woonzolder aan de rand van Amsterdam Oud-Zuid voor nieuwbouw in Bos en Lommer. Mijn nieuwe omgeving was vol groente en fruit. Vijf dagen in de week straalde Leo Hessings uitgestalde vruchten me al oranje, rood, geel en groen tegemoet als ik ’s ochtends uit mijn raam op de dagmarkt keek. Ik kon nauwelijks kiezen uit de vele winkels voor kleine beurzen en grote gezinnen, met Turkse, Marokkaanse en Surinaamse uitbaters. Drie mango’s voor een euro kocht ik op de markt, soms gooide ik er twee weg, een en al draad, soms werden ze allemaal bruin voor ze ooit rijp en sappig zijn geweest, soms had ik drie prachtexemplaren. Ook op avocado’s was geen peil te trekken, ook die geven hun innerlijk niet prijs. Ik loerde naar de mannen en vrouwen naast me, die de vruchten bekeken, betastten en besnuffelden. Al gauw klopte ik ook op meloenen, al had ik geen flauw benul wat ik eigenlijk moest horen. Nu ik ben ingeburgerd hoop ik maar dat ik niet te vaak met kennersblik op een galia of honingmeloen heb staan kloppen, want inmiddels weet ik dat dat alleen bij watermeloenen ergens op slaan.
Ik kocht vruchten die ik niet kende en waarvan niemand aan de kraam de Nederlandse naam wist. Dan lagen ze in de fruitschaal te pronken en mij m’n onwetendheid in te peperen. Natuurlijk, ik kon die cherimoya (leve internet) gewoon opensnijden, maar dan gaf ik de tropische roomappel geen eerlijke kans. Hij moet zacht zijn, leerde ik, het groen moet al zwart worden, ik kríjg het wel onder de knie. En dan kaki’s, ze zien er zo lekker uit, maar wráng, m’n hele mondholte verschrompelt ervan, toch heb ik heb nog niet opgegeven. Eens zal ik een perfecte kaki eten: een overrijpe, weet ik nu, pas dan is het looizuur eruit.
 1 2 3 4 5 6
|
|
U zocht op:
blad: Vrij Nederland
Er zijn 10 treffers 
|
|
|
|
U krijgt ook: |
bossen |
|
Oerbos, park, of berm langs de A2
Had ik 's middags juist niet gejubeld dat er nauwelijks borden en richtingwijzers waren? Een verademing. Hier sta je plotseling voor een kalksteengroeve waar Maria zo zou kunnen verschijnen, uit het mergel steken scherpe vuursteenknollen.
|
|
de Volkskrant |
|
|
|
gezondheidszorg |
|
De Freudiaanse verleiding (1)
Zes jaar op de bank
‘Ik heb lang gezocht om te worden wie ik ben. Zes jaar was ik in psychoanalyse. Je ongeluk neemt niet echt af, alleen weet je je te beperken tot je echte ongeluk, daarmee moet je leven.’
|
|
Intermediair |
|
|
|
Duitsland |
|
Annalise-Wagner-Preis 2010 an "Blankow"
Die niederländische Autorin Pauline de Bok erhält den „Annalise-Wagner-Preis 2010“ für ihren dokumentarischen Roman &bd
|
|
Blankow |
|
|
|
|
|
