• Overnachten in Klínovec


    In sleets zwart pak met wit overhemd stapelt de kelner de borden vakkundig op. Hier is het personeel nog schoolgegaan en heeft behalve het vak ook de bijbehorende uitgestrekenheid geleerd. Alleen zijn blauwe oog verraadt een beweeglijk gemoed.




  • Hoe vaak moet ik het nog zeggen: ik wil geen airmiles! En ook geen zegels, bonus- of klantenkaarten. En dan zeker thuis gaan zitten rekenen en aanbiedingen screenen. Ik ben geen kruidenier, wiens werk het is om op de kleintjes te letten.




  • Ja, ik was er ook, bij de opening van `Het Plein der pleinen´, dat verdacht veel van een grasvlakte heeft. Een vonkje vuurwerk, een musical-potpourri van Joop en Freek, die rijmde als ware hij Sinterklaas zelve.


  • Heilige zelfbeschikking


    De hybris van het “weldenkende deel der natie” als het gaat om zelfbeschikking en voltooid leven stuit me al jaren tegen de borst. Als redacteur van het psychogeriatrisch maandblad Denkbeeld schreef ik er in 2001 het redactioneel over.




  • Als mijn buurmeisjes zich mooi maken trekken ze een roze kermisjurk aan en lakken hun nagels goudkleurig . Ze zijn de prinses. Als mijn excentrieke vriendin uitgaat, draagt ze een verfrommeld grijs truitje, met de prijs van een bruidsjurk.


  • `Ach Odessa!’


    Een stad begint zich haar roemruchte verleden weer openlijk te herinneren. Liever dan aan de afgelopen zeventig jaar denken de Odessieten aan de legenden die Isaak Babel en Konstantin Paustovski Odessa hebben gegeven.




  • Twente, het Brabantse platteland, Gelderland. Kom met zo’n geschiedenis maar eens in Amsterdam aan zonder een fikse afkeer van de grachtengordel. Ik wist al lang dat de ware provinciaal uit de Randstad komt.




  • Dat nieuwe millennium begint langzaam iets te worden in mijn kop. En al heb ik nog een jaar of dertig, veertig te gaan, mijn eeuw is voorbij. Ik ben in één klap een eeuw ouder. Ik ben achter de horizon van het nieuwe millennium geboren.