• Heilige zelfbeschikking


    De hybris van het “weldenkende deel der natie” als het gaat om zelfbeschikking en voltooid leven stuit me al jaren tegen de borst. Als redacteur van het psychogeriatrisch maandblad Denkbeeld schreef ik er in 2001 het redactioneel over.




  • Op het zebrapad stak iemand over. Even was er geen enkele beweging op het kruispunt, niemand toeterde, belde of vloekte. Het was alsof de tijd was stilgezet. Iedereen was verzonken in het lopen van die vrouw.




  • Ouders breken zich het hoofd om hun kroost in de zomervakantie te vermaken. Wat is een mooier tijdverdrijf dan je kind leren zwemmen? `Ik heb het wel eens geprobeerd´, zegt de vrouw in het Zuiderbad, `maar hij wil niet naar me luisteren.`




  • Dat nieuwe millennium begint langzaam iets te worden in mijn kop. En al heb ik nog een jaar of dertig, veertig te gaan, mijn eeuw is voorbij. Ik ben in één klap een eeuw ouder. Ik ben achter de horizon van het nieuwe millennium geboren.


  • Kleurrijk ondernemen


    Antilliaans bureau voor personeelsmanagement, Ethiopisch restaurant, Perzische salon, Marokkaanse vishandel, Spaanstalig communicatiebureau, Pakistaanse handelsagentuur, Antilliaanse importzaak, Turks confectieatelier…


  • Langs de Nemunas


    Majestueus stroomt de Nemunas door Litouwen. Langs het vergeten kuuroord Druskininkai, het verlopen Liskiava, de nieuwe rijkdom van Kaunas en het houtvlottersstadje Rusne, waar ze zich verbreedt tot een delta en aarzelend in de Baltische Zee verdwijnt.


  • Lesje pijnbestrijding


    Er zit een onwrikbare plank in je rug geschroefd, die daar niet hoort. Hoe meer je op de pijn let, hoe verkrampter je je gaat bewegen. Je toestand wordt van kwaad tot erger, je probeert het boeddhistisch te ondergaan. Tot je uitroept: waar zijn de pillen!


  • Het eiland


    Langs de oevers van de vaarweg Lemmer-Delfzijl zaten op vrijdag 1 september 2006 84 biografen. Als landschapsschilders van het woord schreven ze een ode aan deze levensader door Friesland en Groningen. Het boek verscheen eind oktober.


  • Het protestantse leven van professor C. Graafland


    Losse stoelen worden uit de hal aangesleept, de ijzeren poten schrapen luid over de stenen vloer, begeleid door de pompeuze tonen van het orgel. Ja, het is altijd zo druk in de Sionskerk, knikt de dame naast mij vergenoegd.




  • Het ergste is die hulpeloosheid. Op school is geschoten, je gaat meteen met de pootjes omhoog liggen, je vriend en ouders zeggen: niet aanraken, kijk uit, daar moet professionele hulp bijkomen.




  • Hoe vaak moet ik het nog zeggen: ik wil geen airmiles! En ook geen zegels, bonus- of klantenkaarten. En dan zeker thuis gaan zitten rekenen en aanbiedingen screenen. Ik ben geen kruidenier, wiens werk het is om op de kleintjes te letten.




  • Ja, ik was er ook, bij de opening van `Het Plein der pleinen´, dat verdacht veel van een grasvlakte heeft. Een vonkje vuurwerk, een musical-potpourri van Joop en Freek, die rijmde als ware hij Sinterklaas zelve.