Het is 1969. Ik ben 13 en zit in mijn dagboek te schrijven. Op de radio zingt Paul van Vliet: ‘Meisjes van dertien/niet zo gelukkig/meisjes van dertien/d’r net tussenin…’ Hoe verging het de naoorlogse meisjes van 13. Acht gesprekken en dagboeken.

`Voor sommige mensen is alles wat je aan het bestaande landschap verandert vloeken in de kerk. Anderen zeggen: “Wat een geneuzel, we hebben niets meer met dat oude landschap.”´ Maar het meest verneemt hij toch: `Hier hoort geen bos.´

Onbekommerd at ik vroeger alles op wat me werd voorgezet. Alleen van dikke vellen in melk of koffie moest ik wel eens kokhalzen. Makkelijke tijden waren het. Een hutje buiten de Laotiaanse hoofstad Vientiane, een gaarkeuken in het Oekraïense stadje Doebno, de cafetaria van Vette Herman in een Nijmeegs sousterrain,…

Een verblijf in een schrijvershuis krijgt een unheimlich tintje, als het Castor-transport de streek binnenrolt. Op weg naar Gorleben, de vuilnisbelt voor hoogradioactief afval. Het Wendlandse platteland wordt strijdtoneel. 

Bundeling van de Volkskrant-reportages over begraafplaatsen, kriskras door Nederland. Ze laten zich lezen als flarden van familiegeschiedenissen en levenslopen of als kleine kronieken. Even weg van de waan van de dag.

Acht seropositieve druggebruikers vertellen over hun leven, hun angsten, hun hoop en hun manieren om met aids om te gaan. Optimisme, woede, kracht en pessimisme wisselen elkaar af. Sommigen blijven gebruiken, anderen stoppen met drugs.

Er zit een onwrikbare plank in je rug geschroefd, die daar niet hoort. Hoe meer je op de pijn let, hoe verkrampter je je gaat bewegen. Je toestand wordt van kwaad tot erger, je probeert het boeddhistisch te ondergaan. Tot je uitroept: waar zijn de pillen!